پشت این شهر خاموش بی شقایق بی شعر سهراب دل بستم به رویات دل بستم به یک خواب به راهی که قدمهاتو تک تک، دون دونه شمرده به خدایی که امشب هواتو تو سرم اورده دل بستم به شال حریری که از پیلش پروانه ها دور سرت مث چنار توی پاییزی برگا افتادن دو رو برت مث تموم گلها وا میشه غنچه رو لبت تو میخندی و من بیدار م...

 سخت سردم شده سرمای سبزجامه ی بهار این نمی دانم چندمین بهاری ست که سر میکنم!!! بی تو بودن را وحشیانه در سینه حبس می کنم. هضم گاه نفس هایی که سرکشیده با واژه واژگان اسم تو؛‌ سخت سردم شده؛ بهاری پیداست در من اما پاییزی پنهان! سرما خورده ی سرسنگین سرمست سرشار ... از تمام ناگفته هایی که مرا در شعر می گو...

تو که رفتی  انگار ماه پشیمان شد و باز هم انگار خدا هم همین­طور. پاییز به هیچ درختی نرسید و کسی هیچ کسی میوه­ای نچید. ماه رفت روز و شب یکی شد انگار در آسمان تو که رفتی دیگر هیچ احساس عاشقانه­ای ندارم و اطمینان دارم از درونم هم گناه رفت.  با تو رفت هرآن­چه بود و خواهد از من با تو رفت حتی چیزهایی که با...

ما به هم نفرین شده­ایم جدا جدا در کنار هم تو به انتهای من رسیده من هنوز در انکار تکرار هم جامانده­ایم از خود اما با هم­دیگریم ما به هم نفرین شده­ایم دو جامانده در پیکار هم. من باور ندارم این تکرار را این تکرار دو علامت سؤال انکار هم. ما به هم نفرین شده­ایم مثل این کوه ستبر و روبه­رو گاهی پندار یک اس...

چه وقت تنگی!!! نه غروب ... نه وقتی که رفتی. لحظه ای که انگار صدایی درون خانه می پیچد: سلام ...

پشت دروازه ی خانه ی مان مورس می کنم آمدنم را تا مبادا بشکند خواب نازکت و یا اگر بیداری ... گنجشک بشوی. می زنم تک ... تک به پنجره ی اتاقم یک نفس می گیرم دوباره شاید سفر کنم خیابان این خانه ی تاریک را یادم که می آید کسی در خانه ام نیست . 29/9/1391 Time : 10:28 صبح دوشنبه قائمشهر   

 و ناخودآگاه عاشق هم شدیم چه قدر لذت بردیم از این که نمی دانیم چرا عاشق شده ایم   شاید تو دیگر نمی خندی به حرف هایم که عاشقانه است؟ و شاید من هم بهتر درک می کنم لذت سکوت تو از ... سکوت است. دوست دارم باز هم بشکند نه این بار حریم بل که سکوت تو... مثل آیینه در قبال زیبایی بگذار بشکند صدایت این بلند آی...

        اگر  باور داشتیم           که برای زندگی  آفریده شده­ایم                                                         خدا هم جرأت کشتن­مان را نداشت ... اگر ...

من: خُب ... خواب و سیگار و عرق و بارون که به چشاو ریه ها و دین و مذهب و سینه ام حرامه ... من چه طور شبای بی تو رو با تنهایی هام سر کنم؟ ... هان!!! مهربونکم: چشاتو که ببندی ... نه خوابی هست ... نه هیشچی ... فخط و فخط منم من: دورت بگردم ... دور مهربونیت بگردم ... چشای بسته که معضل مغز مخشوشمه ... نمیش...

می بینم که در خیابان ها، می تابی و خورشید به جای تو می دود. و چشم که باز می کنم شب است، لعنتی می بینم که کابوس ها احاطه ام کرده بودند، و تو نبودی و قرص ها، خوابم کرده بودند. به لیوان آبی نگاه می کنم که حباب ها درونش بازی می کنند، و بالای سرم نصفه نصفه خیره شده به من، و برگی دیگر از قرص هایم. با خودم...